Η ΑΕΛ αν και βρέθηκε να κυνηγά το σκορ στη Κατερίνη, εν τέλει στην επανάληψη γύρισε το παιχνίδι (1-3) και χάρις σε δύο τέρματα του Γιάννη Πασά (47′, 60′) και το «κερασάκι» στη τούρτα με τον Παναγιώτη Μωραΐτη (90’+3′), πήρε το τρίτο τρίποντο της χρονιάς!
Οι γηπεδούχοι πήραν το προβάδισμα στο 31′ με τον Κόλα, σε ένα κακό πρώτο μέρος για τους «βυσσινί».
Τα κακώς κείμενα του πρώτου μέρους, η ΑΕΛ τα διόρθωσε στην επανάληψη γυρίζοντας το παιχνίδι χωρίς πολλά – πολλά. Μετά και τις απαραίτητες διορθωτικές κινήσεις από τον πάγκο, στο 47′ από κόρνερ του Στίνα, ο Πασάς με κεφαλιά ισοφάρισε σε 1-1, με τον Ακόστα να κερδίζει πέναλτι.
Με την συμπλήρωση μίας ώρας αγώνας ο Γκαέλ Ακόστα κέρδισε πέναλτι για την ΑΕΛ. Την εκτέλεση ανέλαβε να μετουσιώσει σε γκολ ο Γιάννης Πασάς, που όπως και στην αναμέτρηση με τον Διαγόρα Ρόδου, δεν λάθεψε δίνοντας το προβάδισμα στην ΑΕΛ!
Το τελικό 1-3 διαμόρφωσε στο 90’+3′ ο Παναγιώτης Μωραΐτης έπειτα από ωραία ενέργεια και ασσίστ του Μπαριέντος.
Η κερκίδα της Κατερίνης ντύθηκε στα «βυσσινί» και οι περισσότεροι από 1.000 φίλοι της ΑΕΛ ώθησαν τους παίκτες του Αλέκου Βοσνιάδη στη νίκη με ανατροπή επί του Εθνικού Νέου Κεραμιδίου με 3-1.
Η ΑΕΛ της Β΄ Εθνικής (που εκείνη τη χρονιά υποβιβάστηκε στην Γ΄ Εθνική) έκανε εξαιρετική εμφάνιση. Ενώ το σκορ ήταν 0-0 στο 25΄ ο Φάνης Γκέκας έστειλε τη μπάλα στο δοκάρι και στην επαναφορά ο Γιώργος Καντιμοίρης σε κενή εστία δε μπόρεσε να σκοράρει χάνοντας η ΑΕΛ τεράστια ευκαιρία.
H αρχική ενδεκάδα της ΑΕΛ, όπως παρατάχθηκε στην Λεωφόρο.
Στην 59η διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδας 2000-01 μετείχαν συνολικά 50 σωματεία (16 Α΄ Εθνικής, 16 της Β΄ και 18 Γ΄ κατηγορίας) και διεξήχθη σε 5 γύρους, συμπεριλαμβανομένου του τελικού. Στην προκριματική φάση υπήρξαν 8 όμιλοι των 6 ομάδων, ενώ 2 ομάδες προκρίθηκαν χωρίς αγώνες.
Για πρώτη φορά καθιερώθηκε οι αγώνες της πρώτης φάσης να είναι διπλοί, πράγμα που σήμαινε ότι κάθε ομάδα έδωσε από 10 αγώνες. Μάλιστα, επειδή οι αγώνες ξεκίνησαν πολύ νωρίς, κατά τη διάρκεια όπου οι ομάδες θα έπρεπε να δίνουν φιλικούς αγώνες προετοιμασίας, επετράπη κατά τους 5 πρώτους αγώνες ένα μάξιμουμ 7 αλλαγών για κάθε προπονητή, πράγμα πρωτόγνωρο στην Ελλάδα, πιθανότατα και διεθνώς, για αγώνες επίσημης διοργάνωσης.
Κατά τη συνέχειά της υπήρξαν για τους φιλάθλους πολύ ενδιαφέρουσες αναμετρήσεις, καθώς διασταυρώθηκαν οι πλέον δημοφιλείς σύλλογοι της χώρας στα 4 από τα 6 ζευγάρια που συνθέτουν τα –αποκαλούμενα ως– σημαντικότερα ελληνικά ντέρμπι και επιπρόσθετα, με εξαίρεση τον τελικό, σε διπλές συναντήσεις. Κατά φάση των 16 ο Ολυμπιακός απέκλεισε με δύο νίκες την ΑΕΚ, επικρατώντας 2-0 εκτός έδρας (ο αγώνας διακόπηκε επεισοδιακά στο 70' εις βάρος των γηπεδούχων όταν με το αποτέλεσμα στο 1-1 έμειναν 6 παίκτες τους να συνεχίσουν)[1] και θριαμβεύοντας 6-1 στο Ολυμπιακό Στάδιο (ΟΑΚΑ), την τότε έδρα του. Για την ίδια φάση και στο ντέρμπι της Θεσσαλονίκης Άρης-ΠΑΟΚ, ο δεύτερος επιβλήθηκε με 1-1 εκτός και 2-0 στον επαναληπτικό, ενώ αξιοσημείωτη νίκη-πρόκριση 7-2 πέτυχε ο Παναθηναϊκός επί του Πανιωνίου, έχοντας ηττηθεί στον εκτός έδρας αγώνα με 0-1.
Στους προημιτελικούς ακολούθησε το ντέρμπι ""αιωνίων"" Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός και μετά το αμφίρροπο 1-1 του ΟΑΚΑ, ακολούθησε το εντυπωσιακό 4-1 των Πειραιωτών στο γήπεδο Απόστολος Νικολαΐδης. Περισσότερη αγωνία προσέφερε ο ημιτελικός ανάμεσα στους ίδιους και τον Ηρακλή, όπου με δύο νίκες 1-0 εκτός έδρας και 5-4 εντός, σε μία εξαιρετική αναμέτρηση όπου περίπου 10' πριν τη λήξη το αποτέλεσμα ήταν 3-4, εξασφάλισαν την πρόκριση για τον τελικό.
Σε αυτόν αντιμετώπισε μετά από 9 χρόνια και για 7η συνολικά φορά σε τελικό τον ΠΑΟΚ, ο οποίος νικώντας με 4-2 κατέκτησε το κύπελλο[2] εκ νέου έπειτα από 27 χρόνια (τελευταία το 1974), μάλιστα στο ίδιο γήπεδο και επί του ίδιου αντιπάλου. Ο αγώνας ορίστηκε στο γήπεδο Νέας Φιλαδέλφειας, μετά από κλήρωση που προηγήθηκε ανάμεσα σε αυτό και το Καυτανζόγλειο. Ο νικητής προπονητής, Ντούσαν Μπάγεβιτς, έγινε ο πρώτος που κατέκτησε το τρόπαιο με 3 διαφορετικές ομάδες (είχαν προηγηθεί οι επιτυχίες του με τις ΑΕΚ το 1996 και Ολυμπιακό το 1999).
Δεύτερος αγώνας της ΑΕΛ που οι βυσσινί βιώνουν την ήττα, με γκολ στα τελευταία λεπτά. Η ΑΕΛ δεν μπήκε καλά στον αγωνιστικό χώρο και οι γηπεδούχοι έδειξαν απειλητικοί στον πρώτο ημίχρονο. Στο δεύτερο ημίχρονο αν και το παιχνίδι ήταν μοιρασμένο, η Ρόδος προηγήθηκε με τον Κλοκίδη στο 60 λεπτό και πριν χαρούνε οι βυσσινί για το τέρμα στο 86ο με τον Κεχαγιά, 2 λεπτά αργότερα η νεοφώτιστη Ρόδος πήρε την νίκη με τον Μάλλιαγκα.
AΕΛ 2003-04 Οικογενειακή φωτογραφία
Πάνω σειρά (από αριστερά): Αλέξης Παγκαρλιώτας, Λευτέρης Θανόπουλος, Κώστας Γρηγορίου, Ράστισλαβ Λάζορικ, Παναγιώτης Νούσιας, Γιώργος Τσιάμης, Αλέξανδρος Κακαζούκης, Απόστολος Παπακώστας, Ατανάσοφ Μποζίλοφ.
Καλή η Λάρισα, έπαιξε αρκετά επιθετικά, αλλά δεν κατάφερε να κάνει τη ζημιά στον Παναθηναϊκού, που είχε τον έλεγχο του αγώνα. Οι παίκτες του Μαρίνου Ουζουνίδη δημιούργησαν ευκαιρίες, όμως ο Αλέξανδρος Τζόρβας για άλλη μια φορά έδειξε να βρίσκεται σε εξαιρετική φόρμα και απέτρεψε τον όποιο κίνδυνο για το τέρμα του.
Έτσι, ο Παναθηναϊκός με γκολ του Βύντρα στις καθυστερήσεις του πρώτου μέρους βρήκε τη λύση στην άμυνα των γηπεδούχων. Στο 66' ήρθε ο Κατσουράνης για να κάνει το 2-0 και κάπου εκεί όλα έγιναν πιο εύκολα.
Παρόλα αυτά, ο Τζιμπρίλ Σισέ δεν είχε πει ακόμα την τελευταία του λέξη... Αρχικά στο 69' με κοντινή προβολή και στη συνέχεια στο 88' με διαγώνιο σουτ ανέβασε τον δίκτη του σκορ στο 4-0, βάζοντας τη δική του προσωπική σφραγίδα στην αναμέτρηση.
Την περίοδο 1987-1988 η ΑΕΛ τερματίζει 1η με 43 βαθμούς και εξασφαλίζει για πρώτη φορά στην ιστορία της, την έξοδό της στην Ευρώπη σαν πρωταθλήτρια Ελλάδας στο Κύπελλο Πρωταθλητριών (γνωστό ως Champions League σήμερα). Η ΑΕΛ στις 7 Σεπτεμβρίου 1988 κέρδισε την Ελβετική Νοσατέλ Ξαμάξ με 2-1 στο στάδιο Αλκαζάρ με γκολ των Ζιώγα 6΄ και Μητσιμπόνα 90΄ για το κύπελλο Πρωταθλητριών, ωστόσο στη ρεβάνς που έγινε στις 5 Οκτωβρίου 1988, έχοντας τη θερμή υποστήριξη 3000 και πλέον φιλάθλων της, αποκλείστηκε με ήττα με 3-0 στα πέναλτι. Aν και προηγήθηκε η ΑΕΛ με το Βασίλη Καραπιάλη στο 58 λεπτό, ηττήθηκε στην κανονική διάρκεια με 2-1 με γκολ του Ραβέλο στο 61 λεπτό μετά από ένα πολύ αυστηρό πέναλτι και στο 70 λεπτό με το Λούτι. Έτσι ο αγώνας οδηγήθηκε στην παράταση με το Μπανόν να χάνει για την ΑΕΛ στο 113'τεράστια ευκαιρία να δώσει την πρόκριση στην ομάδα του κάμπου.
Εκείνο το βράδυ της 5ης Οκτωβρίου του 1988 στο Νοσατέλ της Ελβετίας έγινε ένα από τα συγκλονιστικότερα παιχνίδια στην ιστορία της ΑΕΛ. Οι βυσσινί καλούνταν να υπερασπιστούν το εύθραυστο 2-1 του Αλκαζάρ, στον πρώτο αγώνα για τον α’ γύρο του κυπέλλου πρωταθλητριών Ευρώπης. Στο φλεγόμενο Μαλαντιέ, ένα γήπεδο κλουβί, η πρωταθλήτρια ΑΕΛ κοίταξε στα μάτια τους Ελβετούς, δεν ταμπουρώθηκε στην άμυνα, αλλά διεκδίκησε την πρόκριση σαν ίσος προς ίσο. Στο α' ημίχρονο και οι δύο ομάδες είχαν ευκαιρίες. Της ΑΕΛ η καλύτερη ευκαιρία ήταν στο 43', όταν ο Βουτυρίτσας είχε δοκάρι. Το γκολ του Καραπιάλη στο 59’ έφερε την ΑΕΛ πολύ κοντά στην πρόκριση. Ένας λανθασμένος καταλογισμός πέναλτι – η παράβαση έγινε εκτός περιοχής- και μία αδράνεια της άμυνας, έφεραν ανατροπή στο ματς και το οδήγησαν στην παράταση. Εκεί χάθηκαν ευκαιρίες εκατέρωθεν, με την ΑΕΛ να χάνει με τον Μπάνον την χαρακτηριστικότερη λίγο πριν τη λήξη. Στα πέναλτι η ψυχραιμία των παικτών της ΑΕΛ πήγε περίπατο. Δύο αποκρούσεις του Ελβετού τερματοφύλακα και μία άστοχη εκτέλεση του Τσιώλη, έδωσαν την πρόκριση στην Ξαμάξ, τρεις παίκτες της οποίας ευστόχησαν ισάριθμες φορές.
Το άρθρο από την "Αθλητική Ηχώ":
ΗΤΑΝ ΑΝΩΤΕΡΗ, ΑΛΛΑ ΑΤΥΧΗ, ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΘΗΚΕ ΙΠΠΟΤΙΚΑ
Η ΛΑΡΙΣΑ, ήταν η μεγάλη κερδισμένη, αλλά και η μεγάλη χαμένη του πρώτου γύρου, κυπέλλου πρωταθλητριών Ευρώπης, όσο αντιφατικό κι αν ακούγεται αυτό. Η «βασίλισσα» του θεσσαλικού κάμπου στην Ελβετία, με την απόδοση που κατάφερε να «πιάσει» και τις ευκαιρίες που δημιούργησε, αγωνιστικά θαυμάστηκε, κέρδισε τις εντυπώσεις και χειροκροτήθηκε, πολλές φορές, από τους Ελβετούς. Από την άλλη όμως έχασε την πρόκριση, ακριβώς επειδή δεν κατάφερε ν' αξιοποιήσει έστω μια με δύο (θα 'φταναν), από τις κραυγαλέες ευκαιρίες, που δημιούργησε.
Η ΑΕΛ, αποκλείστηκε από το κύπελλο πρωταθλητριών Ευρώπης, όχι επειδή ήταν κατώτερη της Ξαμάξ, αλλά γιατί ήταν πιο άτυχη, και δεν κατάφερε να «καθαρίσει» τα παιχνίδι στην κανονική του διάρκεια, αν και το μπορουσε.
Η πρωταθλήτρια Ελλάδας, κατάφερε παρά τις αντίξοες συνθήκες, που συνάντησε στο γήπεδο Μαλαντιέρ (και κάπου εδώ πρέπει να πούμε ότι το γήπεδο της Ξαμάξ, μοιάζει με το κλουβί της Λεωφόρου) να προηγηθεί στο σκορ, μ' ένα εκπληκτικό γκολ του Βασίλη Καραπιάλη.
Στη συνέχεια όμως οι παίκτες της, ενθουσιάστηκαν ίσως κι αντί να παγώσουν το παιχνίδι, όπως όφειλαν να κάνουν για κανένα 10λεπτο, ισοφαρίστηκαν σχεδόν αμέσως μ' ένα πέναλτι, αμφισβητούμενο (ο Κυριλίδης ισχυρίζεται ότι δεν άγγιξε τον επιθετικό της Ξαμάξ), ενώ λίγο αργότερα δέχτηκαν ένα ακόμη γκολ.
Αυτό που μπορούμε να πούμε είναι ότι οι παίκτες της πρωταθλήτριας, είχαν πολύ καλό στήσιμο μέσα στο γήπεδο, μ' εξαίρεση την περίπτωση του Γιουγκοσλάβου Σμάιτς, που για μια ακόμα φορά, ήταν άπιαστος κι έκανε, όπως και στη Λάρισα, έτσι και στο Νοσατέλ, ό,τι ήθελε.
Θα 'ταν αστείο, τουλάχιστον, ν' αναφέρουμε ξανά τις ευκαιρίες που δημιούργησε κι έχασε η ΑΕΛ, μ' αποκορύφωμα εκείνη του Μπάνον στο 118' της παράτασης, όπου μόνος του εντελώς μέσα στην περιοχή, και χωρίς πίεση έστειλε την μπάλα πάνω στον Ελβετό τερματοφύλακα. Και θα σταθούμε λίγο, στην περίπτωση του Ιρλανδού ποδοσφαιριστή λέγοντας ότι κατά τη γνώμη μας, σ' αυτό το παιχνίδι, δεν χρειαζόταν. Ψηλός, βαρύς κι αργός, ο Μπάνον, φάνταζε σαν την μύγα μες το γάλα στο γήπεδο, και δεν διέθετε την σπιρτάδα και την ταχύτητα, που έπρεπε να 'χε μπροστά η ΑΕΛ, μετά τον τραυματισμό και την αποχώρηση του Γάννη Βαλαώρα.
Και φτάνουμε στα πέναλτι. Οι παίκτες της Λάρισας, κάπου επιδίωξαν, να φέρουν το παιχνίδι μέχρι εκεί, ίσως επειδή ο Μιχαήλ, είναι γνωστός, για την ικανότητα που έχει στο να τ' αποκρούει. Από εκεί κι ύστερα πλέον λοιπόν, τα πάντα ήταν θέμα τύχης, ψυχολογικής κατάστασης κι ικανότητας. Οι Ελβετοί, παίζοντας στην έδρα τους, κι έχοντας τον κόσμο με το μέρος τους, τα κατάφεραν καλύτερα και πήραν την πρόκριση.
Κάτω από φοβερά αντίξοες συνθήκες και μέσα σε μια εκρηκτική ατμόσφαιρα, που είχαν δημιουργήσει οι θερμόαιμοι Ελβετοί οι οποίοι παρότρυναν συνεχώς την ομάδα τους με την κραυγή «αλέ Εαμάξ» (εμπρός Ξαμάξ), η πρωταθλήτρια Ελλάδας, τα πήγε πολύ καλά. Ο Μιχαήλ ήταν σταθερός κι είχε σωτήριες αποκρούσεις. Ο Κυριλίδης με τον Αγορογιάννη, έτρεξαν χιλιόμετρα. Ο Γκαλίτσιος με τον Μητσιμπόνα έδιναν με την πείρα τους, λύσεις. Ο Βουτυρίτσας ήταν άτυχος. Είχε σουτ στο δοκάρι και σχεδόν 75' έπαιξε τραυματίας. Ο Ζαϊριανός Μαλούμπα φιλότιμος στον άχαρο ρόλο του κόφτη. Σταθεροί και σίγουροι οι Τσιώλης κι Αλεξούλης. Μορφή του αγώνα ο Βασίλης Καραπιάλης. Ήταν ο παίκτης που έκανε τους Ελβετούς να σηκωθούν όρθιοι και να τον χειροκροτάνε ιπποτικά ενώ πέτυχε κι ένα εκπληκτικό γκολ. Ο Γιάννης Βαλαώρας μέχρι να αντικατασταθεί ήταν από τις μορφές του αγώνα κι έδειξε ότι διέθετε αποθέματα δύναμης και ψυχικής αντοχής. Για τον Μπάνον τα 'παμε και πιο πάνω, ενώ ο νεαρός Παπαντωνίου έπαιξε ελάχιστα για να κριθεί.
ΓΗΠΕΔΟ - ΦΙΛΑΘΛΟΙ Ένα σκέτο κλουβί είναι το γήπεδο της Ξαμάξ το Μαλαντιέρ. Το μόνο που χωρίζει του αγωνιστικό χώρο από τες κερκίδες είναι ένα σύρμα γύρω στα δυόμισι με τρία μέτρα ψηλά. Οι Ελβετοί σαν φίλαθλοι είναι ενθουσιώδεις αλλά επειδή το ποδόσφαιρο το βλέπουν οικογενειακά, το μόνο που κάνουν είναι να φωνάζουν και να χειροκροτάνε την ομάδα τους. Από την άλλη πλευρά οι 'Ελληνες φίλαθλοι και κυρίως οι νεαροί οπαδοί της Λάρισας δεν παρέλειψαν να κάνουν γνωστή την παρουσία τους. Στην εξέδρα οι πιο Θερμόαιμοι δημιούργησαν τόσο στην αρχή άσο και στο τέλος του αγώνα κάποια επεισόδια και η φήμη που κυκλοφόρησε στο Νοσατέλ τους ήθελε να τραυματίζουν σε συμπλοκές τους Ελβετούς, πράγμα το οποίο όμως δεν εξακριβώθηκε κι επίσημα. Πάντως οι φίλαθλοι της ΑΕΛ κι ιδίως οι «Μόνστερς» όπως τους αποκαλούν έκαναν στο Νοσατέλ αισθητότατη την παρουσία τους. Οι Ελβετοί από την άλλη βλέπουν τα ποδόσφαιρο και κάτι σαν σόου. Πριν το παιχνίδι από την τεράστια οθόνη....
Με το λακωνικό 3-0 επικράτησε η ΑΕΛ επί του Ατρομήτου στο Αλκαζάρ και έχασε και σειρά ευκαιριών απέναντι σε μία ομάδα που είχε εικόνα διάλυσης. Ντεμπούτο για τον Δρακόπουλο που φοράει για πρώτη φορά την βυσσινί φανέλα που συνδυάστηκε και πετυχαίνοντας το 3ο τέρμα της αναμέτρησης. Στο τέλος της σεζόν ο Ατρόμητος θα βρεθεί στην τελευταία θέση στο βαθμολογικό πίνακα και θα υποβιβαστεί στην Β' εθνική.
